HANGİMİZ

“ Çocukluğumdan bilirim,
bir O kalacak geriye..”


Hangimiz daha çok ölüm bu geceye..
Hangimiz gömüldük kıpırtısız bir notaya, şarkımız tenhalaşınca.. ?
Çocukluğumuz muydu, tedirgin bir sahilin med-cezirindeki ıslak beton kokan uçurtma.. ?
Yoksa hepsi mazeret miydi yaşadıklarımıza.. ?
“Ben”sizlik korkusu hala mı insanları kabulümüz yapar yalnızlığımıza.. ?

Hangimiz daha acıydı susluk vakti kırılganlıklara.. ?
Sırsız, ki gayette ipliksiz, “olur şey değil” deydi kimliksizliğimiz..
Aslolan’-ın geçer-‘liliği vardı kuşkusuz.
Üstelik belki de bundan dahha gerçek bir şey yoktu, yeryüzü’süzlüğümüzün orta yerinde .

Yeryüzsüzünüm; kalbinin , bir ihtimal yakın olan dilsizliğine..
Aşk’a büyüdük. Büyüydük kelimelerimizle,
anlamını geçmişimize ortak ettiğimiz mavi tebessümlere.
Bundan mıdır, bir dün kadar yalandık geleceğin şimdisine.. ?
Yabancılığına yer etmiş bir korku kadar

“seviş!”tik herkes(L)e..

Belki de bir çocuk varsa bile çoktan kayboldu içimizde.. vakitsiz..
-ki bu kelime, zaman kavramının olmadığına yeterli bir kanıttır.

Sevgiye özen’dik, üzüntüye şık’sız..
Bu yüzden midir çekimsizliğimiz bazı seslerin yalın hallerine.. ?

Söyle, hala mı mavi değilim ıssızlığını ağırladığın gözlerinde.. ?
Öldüm !!! ..ve çocukluğun bile gelmedi olduğum yere !

Yanisi, bundan daha fazla ıs’lanamazdım içine ..

Şahnur Bilgi